ADHD. Voor sommigen een woord uit TikTok, voor mij een levenslange metgezel die al sinds mijn kindertijd met me meewandelt. Als kind was er één ding dat me altijd hielp wanneer de wereld te druk werd: tekenen. Terwijl de leerkracht voor de klas uitleg gaf, zat ik met mijn potlood in de hand kleine tekeningen te maken in mijn schrift. Niet om vervelend te doen — maar omdat mijn hoofd anders geen seconde stil kon blijven. Terwijl mijn hand tekende, dwaalden mijn gedachten vaak halverwege een zin van de leerkracht al af. Eén moment vertelde iemand iets belangrijks, het volgende moment zat ik vast in een fantasiewereld of een totaal andere gedachte. Het ging vanzelf, en ik merkte het pas als iemand mijn naam riep.

ADHD is voor mij nooit alleen geweest dat ik me moeilijk kon concentreren. Het was ook dat mijn gedachten soms sneller gingen dan de gesprekken om me heen. Soms zat ik met iemand te praten en nog voordat zij hun zin hadden afgemaakt, schoot er alweer een nieuw idee door mijn hoofd. Alsof mijn brein op ‘shuffle’ stond. Ik deed vaak mijn best om er niet op vooruit te lopen, maar het gebeurde zonder dat ik het wilde. Pas later — veel later — begon ik te begrijpen dat mijn brein simpelweg anders werkt.

Op mijn 27e kijk ik terug met een mildheid die ik vroeger niet had. Ik begrijp mezelf beter. Ik zie nu dat de worstelingen vanuit mijn jeugd niet kwamen door luiheid of gebrek aan motivatie, maar door een brein dat op volle snelheid door het leven raast. Ik merk mijn ADHD ook in de allerkleinste dagelijkse dingen. Zelfs bij simpele taken zoals opruimen of me klaarmaken raak ik halverwege afgeleid. Ik begin met één taak, maar voor ik het weet sta ik ergens anders iets totaal anders te doen. Ik vergeet dopjes op flesjes te draaien, laat kastjes openstaan, of leg dingen op plekken waar ik later geen enkele logica meer in terugvind. Het zit zo verweven in mijn dag dat je het gewoon in alles terugziet. Soms kan één afleiding al genoeg zijn om mijn hele planning of flow te beïnvloeden. Soms voel ik een constante onrust in mijn lichaam, vooral op dagen dat ik veel cafeïne heb gehad. Mijn handen friemelen, mijn benen wiebelen en het voelt alsof ik nooit stil kan zitten. Het is vermoeiend en maakt het moeilijk om me te concentreren of gewoon rustig iets af te maken.

Geduld hebben of wachten is bijna onmogelijk. Zelfs korte momenten van wachten kunnen voelen als een eeuwigheid, en ik merk dat ik sneller geïrriteerd raak. Dat uit zich in kleine dingen, zoals impulssieve koopjes doen of dingen doen zonder echt over na te denken. Ook tijdens gesprekken merk ik dat ik vaak tussendoor iets zeg, zelfs als ik dat helemaal niet wil. Het voelt alsof mijn gedachten sneller gaan dan ik kan bijhouden, en dat maakt het lastig om gefocust te blijven of rustig te luisteren.

Door deze constante prikkels en onrust ben ik vaak sneller geprikkeld. Kleine dingen die anderen niet zouden opvallen, kunnen mij uit balans brengen. Het beïnvloedt mijn hele dag: ik raak sneller gefrustreerd, verlies overzicht en heb het gevoel dat ik mezelf voortdurend moet pushen om bij te blijven. Het is vermoeiend en maakt veel dagelijkse dingen een stuk moeilijker dan voor anderen.

Toch heeft mijn ADHD me ook iets gegeven waar ik enorm dankbaar voor ben: creativiteit. Die eindeloze stroom gedachten, ideeën die overal tussendoor schieten, en de fantasie die vroeger in de klas al overuren draaide — dat alles is nu een kracht geworden. Ik gebruik het in de verhalen die ik schrijf. Mijn hoofd verzint in een paar seconden werelden, personages en scènes, en die creatieve chaos stop ik rechtstreeks in mijn boeken. Wat vroeger een “afleiding” leek, is nu juist mijn grootste inspiratiebron.

Dit is hoe mijn hoofd werkt, hoe mijn dag eruitziet, en hoe mijn ADHD mijn leven beïnvloedt — op kleine en grote manieren. Het is soms frustrerend, chaotisch en vermoeiend, maar het is ook gewoon mijn manier van zijn. En door dat te erkennen, leer ik beetje bij beetje mezelf beter te begrijpen.