Vandaag keek ik naar twee foto’s die naast elkaar stonden.

Op de ene zie ik mijn zoon, spelend met blokken. Zijn ogen stralen van plezier en hij leeft in een wereld waarin zorgeloos spelen vanzelfsprekend is.

Op de andere foto zie ik een kind van ongeveer dezelfde leeftijd. Niet in een veilige kamer, maar tussen het puin van een oorlog. Het kind houdt een knuffelbeer vast, alsof dat het laatste stukje kindertijd is dat nog overblijft.

Het contrast raakt me diep.

Mijn zoon hoeft niet bang te zijn voor bommen of honger. Hij hoeft zich geen zorgen te maken of hij morgen nog een dak boven zijn hoofd heeft. Hij mag simpelweg een kind zijn: lachen, dromen, spelen.

Voor miljoenen andere kinderen in de wereld is dat geen werkelijkheid. Zij worden veel te vroeg volwassen, gedwongen om lasten te dragen die geen enkel kind zou mogen kennen.

En dat doet me beseffen hoe “rijk” wij zijn.

Niet rijk in de zin van geld of bezit. Maar rijk omdat we leven in veiligheid. Omdat er eten op tafel staat. Omdat onze kinderen naar school kunnen, vrienden kunnen maken en onbezorgd buiten kunnen spelen.

Dat zijn de dingen die we zo vaak vanzelfsprekend vinden, terwijl ze voor zovelen een onbereikbare luxe zijn.

We mogen dit nooit vergeten.

Onze kinderen zijn gelukkig omdat ze simpelweg kind kunnen zijn. En elk kind, waar dan ook ter wereld, verdient hetzelfde recht.

Laten we dankbaar zijn. En laten we niet ophouden te dromen van een wereld waarin geen enkel kind nog hoeft op te groeien in oorlog.