Sinds mijn zoontje er is, is er iets in mij opengebroken. Ik kijk niet meer op dezelfde manier naar mezelf als vroeger. Waar ik mezelf ooit redelijk goed vond functioneren, laat hij mij nu elke dag zien wie ik écht ben — in mijn reacties, mijn stiltes, mijn ongeduld en mijn liefde.

Hij is mijn spiegel. Niet omdat hij mij beoordeelt, maar omdat hij alles voelt. Kinderen voelen feilloos wie je bent. En soms, als ik hem aankijk, zie ik niet alleen hem… ik zie ook alles wat ik nog niet ben.

Ik wil zoveel meer worden voor hem. Voor hem, en voor de broertjes en zusjes die misschien ooit naast hem zullen staan. Ik wil een versie van mezelf zijn waar zij later met trots op kunnen terugkijken. Niet iemand die alles perfect deed, maar iemand die emotioneel sterk was, eerlijk, veilig. Iemand bij wie ze zichzelf mochten zijn.

Maar de waarheid is: ik ben daar nog niet.

En dat doet soms pijn om toe te geven.

Soms voel ik schaamte. Niet omdat ik een slechte ouder ben, maar omdat ik diep vanbinnen weet hoeveel er in mij nog mag helen, groeien en rijpen. Mentaal. Spiritueel. In wie ik ben als mens. Hij raakt precies die plekken aan die ik vroeger kon negeren.

Mijn zoon dwingt mij niet om beter te zijn — hij nodigt mij uit.

Elke blik, elke lach, elk moment met hem zegt: kijk naar jezelf.

En dat is soms confronterend. Want ik kan niet meer wegkijken van mijn patronen, mijn angsten, mijn reacties. Ik zie ze ineens door zijn ogen. En juist omdat ik zoveel van hem houd, wil ik ze niet aan hem doorgeven.

Hij verdient een ouder die zichzelf blijft aankijken.

Die fouten durft toe te geven.

Die blijft groeien, ook als het ongemakkelijk is.

Misschien is dat wat hij mij het meest leert:

dat echte liefde niet alleen zit in zorgen voor een kind,

maar ook in de moed hebben om jezelf te blijven veranderen —

zodat je hem een betere versie van jou kunt meegeven.

En elke dag dat ik dat probeer, zelfs als ik struikel,

ben ik al onderweg naar de ouder die hij verdient.