Reflecteer op je ziel

Lange tijd dacht ik dat stress en angst gewoon bij mij hoorden. Zelfs op de gelukkigste momenten voelde ik het. Ik kon oprecht blij zijn, lachen, genieten van de mensen om me heen en toch zat er altijd iets in mijn lichaam dat niet helemaal rustig was. Alsof mijn lichaam altijd ‘aan’ stond. Alsof het gewend was geraakt aan overleven, zelfs als daar geen reden meer voor was.

Pas later besefte ik hoeveel dat van mijn leven afnam. Angst en stress stelen ongemerkt je vreugde. Je bent wel aanwezig, maar je beleeft het moment niet helemaal. Je bent blij, maar ergens op de achtergrond blijft je hoofd doorgaan. Je lichaam ontspant niet echt. Zo leefde ik jarenlang, omdat ik dacht dat het normaal was. Dat het vanzelf wel over zou gaan.

Tot ik me realiseerde dat ik alles wat ik voelde ergens kwijt moest. Vanaf dat moment begon ik te schrijven. Alles. Gedichten, verhalen, liedjes, brieven, losse notities. Het maakte niet uit hoe, als het maar uit mijn hoofd en uit mijn lichaam kwam. Schrijven werd mijn manier om te begrijpen wat er vanbinnen gebeurde.

Toen ik later in therapie ging om mijn trauma’s te verwerken, bleef ik schrijven. Na iedere sessie schreef ik alles op waar we over hadden gesproken. Ik dacht na over wat er gezegd was, wat het met me deed en welke gevoelens het losmaakte. Door te reflecteren kon ik stap voor stap begrijpen waarom ik me voelde zoals ik me voelde. Het gaf me rust en inzicht. Inmiddels ben ik zelfs bezig met het schrijven van een boek, omdat ik geloof dat mijn verhaal misschien ook iemand anders kan helpen.

Maar wat mij het meest raakt, is de gedachte hoeveel mensen nog steeds leven zoals ik toen leefde. Mensen die iedere dag spanning of angst voelen en denken dat het gewoon bij hen hoort. Dat het normaal is. Dat het vanzelf ooit wel minder wordt. Terwijl het zich ondertussen steeds verder opstapelt.

Ik geloof dat iedereen een manier nodig heeft om die spanning uit zichzelf te laten stromen. Voor mij was dat schrijven. Voor iemand anders is het misschien wandelen, muziek maken, schilderen, sporten, praten of mediteren. Het maakt eigenlijk niet uit wat het is, zolang je jezelf maar de ruimte geeft om te voelen en los te laten.

Neem af en toe de tijd om stil te staan en naar jezelf te luisteren. Reflecteer op je ziel. Niet alleen op wat je doet, maar vooral op wat je voelt. Want juist daar begint echte heling. Je hoeft niet te blijven leven met angst alsof het je normale toestand is. Je verdient rust. Je verdient vreugde.

Ik kan niet wachten om mijn psychologisch boek met jullie te delen. Een boek waarin ik openhartig schrijf over mijn eigen reis, de lessen die ik heb geleerd en hoe ik stap voor stap mijn weg heb gevonden door angst, trauma en zelfreflectie. Ik hoop dat mijn verhaal ook anderen mag inspireren om dichter bij zichzelf te komen.